براء گويد ما هميشه مىگفتيم كه اصحاب بدر بشمار اصحاب طالوت ، يعنى سيصد و سيزده كس بودند كه از نهر گذشتند . از ابن عباس روايت كرده‌اند كه به روز بدر مهاجران هفتاد و هفت كس بودند و انصار دويست و سى و شش كس بودند و پرچمدار پيمبر خدا على بن ابى طالب عليه السلام بود و پرچمدار انصار سعد بن عباده بود . بعضى ديگر گفته‌اند كه بدريان سيصد و چهارده كس بودند كه حضور داشتند يا از غنيمت نصيب بردند . بعضى ديگر گفته‌اند سيصد و هيجده كس بودند ولى غالب گذشتگان گفته‌اند كه سيصد و ده و چند كس بودند . از سدى روايت كرده‌اند كه طالوت با سيصد و ده و چند كس از نهر گذشت ، به شمار جنگاوران بدر . و هم از قتاده روايت كرده‌اند كه به روز بدر سيصد و ده و چند كس با پيمبر بودند . ابن اسحاق گويد : چند روز از رمضان رفته بود كه پيمبر با اصحاب خويش بيرون شد و قيس بن ابى صعصعه برادر تنى مازن بن نجار را بر دنباله گماشت و چون به نزديك صفراء رسيد بسبس بن عمرو جهنى و عدى بن ابى الزغباى جهنى را به جستجوى خبر دربارهء كاروان ابو سفيان سوى بدر فرستاد ، پس از آن پيمبر به راه افتاد و آنها را از پيش فرستاده بود و چون به صفراء رسيد كه دهكده ايست ميان دو كوه ، از نام دو كوه پرسيد گفتند : يكى مسلح است و ديگرى مخرى و از مردم دهكده پرسيد گفتند : بنى النار و بنو حراق كه دو تيره از قبيلهء غفارند ، و پيمبر دو كوه و عبور از ميان آن را خوش نداشت ، و به نام دو كوه و مردم آنجا فال بد زد و دو كوه را با صفرا به سمت چپ نهاد و از سمت راست سوى وادى ذفران رفت و هنگامى كه از آنجا برون مىرفت خبر آمد كه قرشيان براى حفظ كاروان آمده‌اند . پيمبر با كسان مشورت كرد و خبر آمدن قريش را بگفت و ابو بكر رضى الله عنه برخاست و